Walery Kosyl – Bramkarz z charakterem

Walery Kosyl

Walery Kosyl urodził się 17 marca 1944 roku w Alfeld, w Niemczech, gdzie jego rodzice podczas wojny przebywali na robotach przymusowych. Po jej zakończeniu zamieszkali w Łodzi. Bohater dzisiejszego artykułu od najmłodszych lat przejawiał chęć do uprawiania sportu: latem uganiał się na podwórkach za piłką, a zimą za kauczukowym krążkiem, grając w hokeja na zamarzniętych stawach.

W drugiej połowie lat 50-tych wybrał się wraz z kolegą na trening sekcji hokejowej ŁKS-u. Nowo tworzonej drużynie młodzików brakowało wówczas bramkarza. Za namową Władysława Króla, legendarnego sportowca i trenera z al. Unii, Kosyl zdecydował się stanąć w bramce. Setki padów, obrona tysięcy strzałów podczas długich treningów, szybko zaowocowały i już w 1958 roku juniorzy ŁKS, z popularnym „Walkiem” w bramce sięgnęli po brązowe medale mistrzostw Polski.

W cztery lata później Kosyl został pierwszym bramkarzem drużyny seniorów ŁKS-u. Pozycji tej nie oddał nikomu przez następne 21 lat, nie wliczając w to służby wojskowej, podczas której przymusowo bronił barw warszawskiej Legii (w 1967 roku zdobył ze stołecznym klubem swoje jedyne mistrzostwo kraju).

Jako zawodnik ŁKS-u zdobył wraz z kolegami trzy brązowe medale mistrzostw Polski w latach 1971, 1979 i 1980. W sumie, w rozgrywkach ligowych rozegrał 559 spotkań, strzelając przy tym, jako jedyny bramkarz w historii tej dyscypliny w Polsce, bramkę, o której opowiadał w taki oto sposób: „Mieliśmy tak dużą przewagę, że nudziłem się w bramce. W pewnym momencie postanowiłem więc zaryzykować i pojechałem wraz z kolegami do przodu. Dostałem krążek koło niebieskiej linii, machnąłem mocno szerokim, bramkarskim kijem, a przerażony bramkarz rywali… przepuścił ten strzał”.

W reprezentacji Polski rozegrał 137 spotkań. Debiutował w niej bardzo wcześnie, bo w wieku zaledwie 20. lat. Szybko jednak stał się jej podporą i podczas swoich pierwszych mistrzostw świata w 1965 roku w Finlandii był jej podstawowym bramkarzem. W sumie wystąpił na 7. turniejach światowego czampionatu oraz na dwóch igrzyskach olimpijskich w Sapporo (1972) oraz w Innsbrucku (1976).

„Walek” grał w ŁKS-ie do 1983 roku, by na zakończenie kariery wyjechać na krótko do Austrii, gdzie przyszło mu reprezentować barwy drugoligowego klubu z Zeltweg. Po powrocie do kraju nie potrafił rozstać się z dyscypliną, którą pokochał: najpierw pomagał Leszkowi Lejczykowi (ówczesnemu trenerowi ŁKS) w prowadzeniu pierwszoligowej drużyny, by po jego odejściu pod koniec 1984 roku samodzielnie szkolić hokeistów grających w „Pałacu Sportowym”. Po 1991 roku, czyli upadku „najzimniejszej” z sekcji ŁKS, zajął się trenowaniem młodzieży w Łódzkim Klubie Hokejowym. Co ciekawe, tradycje rodzinne kontynuowali jego dwaj synowie, Dariusz oraz Marek, którzy na przełomie lat 80-tych i 90-tych również uprawiali tą samą, co ich ojciec, dyscyplinę sportową.

Kosyl uważany jest za jednego z najlepszych bramkarzy w historii hokeja na lodzie w Polsce. Uznanie fachowców zdobył głównie dzięki doskonałej umiejętności „czytania gry”. Chwalono go również za spokój i opanowanie, które bardzo przydawały się w kierowaniu grą zespołu. Potrafił także zaskakiwać publiczność swym niekonwencjonalnym zachowaniem na tafli lodowej: podczas jednego ze spotkań, znudzony, położył się w bramce, za co został ukarany przez sędziego 10-cio minutową karą za niesportowe zachowanie. Innym razem zdarzyło mu się wyciągnąć z rękawicy organki i przygrywać sobie w środku toczonych zawodów.

Książe_Nibeusz

©ŁKSFANS.PL